Nową inscenizację „Julietty” Bohuslava Martinů w Operze Wrocławskiej wyreżyseruje Barbara Wiśniewska. Autorką scenografii jest Natalia Kitamikado, a kostiumy zaprojektował Emil Wysocki. Choreografię i ruch sceniczny przygotował Maćko Prusak, a reżyserię świateł – Aleksandr Prowaliński. Za projekcje multimedialne i dramaturgię spektaklu odpowiedzialny jest Marcin Cecko. Kierownictwo muzyczne premiery objął Mirian Khukhunaishvili.
Przygotowano dwie obsady – w role Julietty i Michela wcielą się Agnieszka Adamczak, Kamila Dutkowska, Maciej Kwaśnikowski i Leonardo Sánchez, a w licznych rolach drugoplanowych wystąpią m.in. Łukasz Rosiak, Tomasz Rudnicki, Jakub Michalski, Jadwiga Postrożna, Grzegorz Szostak, Sebastian Rutkowski, Aleksandra Opała, Zuzanna Nalewajek, Aleksander Zuchowicz, Michał Błocki, Eliza Kruszczyńska i Dorota Dutkowska.
Premiera odbędzie się w sobotę, 11 kwietnia, a kolejne spektakle zaplanowano na 12, 14, 16, 17 i 18 kwietnia 2026 roku. Opera zostanie wykonana w wersji francuskojęzycznej.
Jak podkreśla Dyrektor Opery Wrocławskiej Agnieszka Franków-Żelazny, „bardzo cieszy mnie, że mniej popularne, rzadziej wystawiane arcydzieła wracają dziś do polskiego teatru operowego; że możemy po nie sięgać nie z obowiązku, lecz z potrzeby”. Dodaje też, że „Julietta jest dziełem wymagającym na każdym poziomie”, a jej siła polega na tym, że „przenosi nas w obszar snu, półsnu, pamięci, pragnienia, czasem wręcz koszmaru”.
Reżyserka Barbara Wiśniewska mówi o tym dziele wprost: „to nie jest historia, która ma być logiczna według reguł codzienności — ona ma działać według logiki snu”. Jej zdaniem „Julietta jest surrealistyczna bardzo świadomie”, a sam utwór pozostaje „wyjątkowo pojemny interpretacyjnie”. Wrocławska inscenizacja nie prowadzi więc widza po prostym śladzie znaczeń, ale zaprasza do wejścia w świat, który bardziej się odczuwa, niż wyjaśnia. Podkreśla, że w pracy nad tym tytułem najważniejsze było zaufanie do dzieła, do muzyki i do współtwórców — bo „teatr jest trochę jak sen”: pojawia się, działa intensywnie i znika, zostawiając po sobie obraz, napięcie i ślad.
Dramaturg Marcin Cecko patrzy na „Juliettę” jak na opowieść o pragnieniu silniejszym niż spełnienie. W jego interpretacji Michel nie jest tylko zakochanym mężczyzną, ale kimś, kto żyje w fantazji i bardziej niż samego spełnienia pragnie ruchu ku niemu. Dlatego, jak mówi dramaturg, praca nad tym dziełem polegała mniej na „pilnowaniu porządku”, a bardziej na „wymyślaniu świata” — takiego, który jest trochę absurdalny, trochę śmieszny, a trochę niepokojąco bliski.
„Julietta” Bohuslava Martinů (1890-1959) to trzyaktowa opera oparta na surrealistycznej sztuce francuskiego dramaturga i poety Georges’a Neveux „Juliette ou la Clé des songes” (autorem libretta jest kompozytor). Dzieło opowiada historię Michela, młodego paryskiego księgarza, który poszukuje nawiedzającej go w snach kobiety o imieniu Julietta – ta niegdyś uwiodła go swym przepięknym głosem. Akcja rozgrywa się w miasteczku, którego mieszkańcy są dotknięci osobliwym zanikiem pamięci – pamiętają tylko ostatnie 10 minut.
Prapremiera odbyła się 16 marca 1938 roku w Teatrze Narodowym w Pradze. Polska premiera dzieła miała miejsce 21 maja 1978 roku w Teatrze Wielkim w Łodzi. Reżyserem i scenografem spektaklu był Ladislav Štros, a kierownictwo muzyczne objął Mieczysław Nowakowski. Pierwszymi polskimi odtwórcami ról Julietty i Michela byli Delfina Ambroziak i Tadeusz Kopacki, a w rolach drugoplanowych wystąpili tacy znakomici soliści łódzkiego teatru, jak Krystyna Rorbach, Ryszarda Racewicz, Halina Romanowska czy Jadwiga Pietraszkiewicz.
Jeśli cenisz nasze treści, możesz wesprzeć ORFEO symboliczną kawą ☕
☕ Postaw kawę
