Forum

Czternaście sezonów to w teatrze operowym czas wystarczający, by oddzielić uprzedzenia od faktów. Dyrekcja Renaty Borowskiej-Juszczyńskiej w Teatrze Wielkim w Poznaniu okazała się konsekwentnym wpisaniem tej sceny w nurt współczesnego teatru operowego, współtworzącego dziś estetykę najważniejszych festiwali i scen świata. Piszę ten tekst z obowiązku widza i krytyka: regularne ataki Sławomira Pietrasa stoją w wyraźnej sprzeczności z faktami – rozwojem artystycznym zespołu, pełnymi widowniami i ugruntowaną międzynarodową pozycją poznańskiej sceny

Ten gmach miał być pomnikiem cudzej kultury. Tymczasem w 115. roku swojego istnienia i 110. sezonie artystycznym Opera w Poznaniu pod dyrekcją Renaty Borowskiej-Juszczyńskiej ogłasza programowy powrót do opery polskiej. Od Moniuszki – który już w 1919 roku symbolicznie przejął tę scenę dla odradzającej się państwowości – po Szymanowskiego i twórców współczesnych, Teatr Wielki mierzy się dziś z pytaniem o sens tradycji narodowej w świecie globalnym, nie uciekając ani od sporów estetycznych, ani od ryzyka artystycznego.