Wszystko jest nadal romantyczne – i nadal skąpane w korespondencji sztuk. Muzyka współgra ze słowem, a wzruszenie z zabawą. Tę wizję z pełnym przekonaniem realizuje Joanna Nawrot-Maciejowska, dyrektor artystyczna Festiwalu MAZOVIA ROMANTICA, która podkreśla, że w epoce romantyzmu wszystkie dziedziny twórcze się przenikały.
II edycja wydarzenia pokazała zupełnie nowe oblicze festiwalu, wciągając w swoje artystyczne podwoje nowe lokalizacje – Sońsk i Krasne – i otwierając się jeszcze szerzej na różnorodność muzycznych narracji. Zwieńczeniem festiwalu była tradycyjnie Wielka Gala Finałowa, która – podobnie jak w roku ubiegłym – odbyła się na dziedzińcu Zamku Książąt Mazowieckich w Ciechanowie.
To miejsce, przesiąknięte historią, samo w sobie staje się naturalnym scenograficznym tłem dla muzycznych uniesień. Gdy zaczęto je budować, Mazowsze było osobnym księstwem, władzę sprawował tu Siemowit III z linii Piastów Mazowieckich. Prostokątny kształt warowni, z jednym budynkiem, dwoma wieżami i olbrzymim dziedzińcem, wzorowany był na wczesnośredniowiecznych zamkach bizantyjskich. Podobne były też założenia – podczas najazdów, wojen i innych niebezpieczeństw mogła w nich chronić się ludność miasta. W czasach swojej świetności ciechanowski zamek nigdy nie został zdobyty. Niestety potem miasto straciło na znaczeniu i obiekt popadał w ruinę, nie przestając jednak fascynować.
Ale finał festiwalu nie nawiązywał do czasów historycznych, w programie znalazły się bowiem wielkie przeboje muzyki operowej i operetkowej z XIX i XX wieku, pełne brawury utwory uroczyste i ogniste, ale także nostalgiczne i rzewnie romantycznie. Ruben Silva, prowadząc Płocką Orkiestrę Symfoniczną zadbał o belcantowe brzmienie muzyków, ale też dramaturgię poszczególnych sekcji, ciekawie rozkładając ich akcenty. Brzmienie instrumentów zdawało się momentami przypominać dialogi, wyznania i kłótnie – zarówno między sekcjami, jak i z solistami.
W programie wśród utworów najbardziej znanych na szczęście znalazły się również te rzadziej wykonywane – co pozwoliło odetchnąć od przewidywalności galowych zestawień. Prawdziwym programowym ewenementem była aria Królowej Nocy „Der Hölle Rache…” z „Czarodziejskiego fletu” Mozarta – w fenomenalnym wykonaniu Katarzyny Drelich, która zachwyciła precyzją koloratury i dramatyczną intensywnością. Królowa Nocy śpiewa bowiem o zemście i wszystkich straszy, to czarny charakter tej opowieści, trudno wykonać go więc delikatnie i subtelnie, co Drelich doskonale przedstawiła w swojej interpretacji.
Artystka wykonała również popisową arię Lalki Olimpii z „Opowieści Hoffmanna” Offenbacha, umiejętnie różnicując mechaniczne tryle w poszczególnych zwrotkach wyznań niedoszłej ukochanej tytułowego bohatera.
Krzysztof Bączyk, polski bas, którego międzynarodowa kariera nabiera dużego tempa (w ostatnich sezonach występował m. in. w Metropolitan Opera w Nowym Jorku, Teatro Regio w Parmie i Teatro Real w Madrycie) zaśpiewał arię Skołuby. To zawsze aktorski popis, ale artysta nie tylko się nią bawił – wykonał ją w sposób pełen belcantowej kantyleny i z ogromnym uczuciem.
Baryton Łukasz Klimczak imponował stylistyczną elastycznością – od Rossiniego do musicalu („Śnić sen”) – a jego brawurowa „Granada” w duecie z Małgorzatą Walewską była jedną z pereł wieczoru.
Małgorzata Walewska, poza porywającym wykonaniem „Habanery”, zachwyciła publiczność wzruszającą wersją „Hija de la luna” – hiszpańskiego utworu z repertuaru grupy Mecano – pokazaną z aktorską wrażliwością i głębokim romantycznym sentymentem. Utwór znany jest z wielu wersji, teraz do tej listy dołączy wersja wykonana przez Walewską.
Rafał Bartmiński to jeden z najlepszych obecnie tenorów spinto w Polsce i artysta wie, jak to wykorzystać. „Nessun dorma” to utwór, który wręcz podprogowo kojarzony jest z tenorem i na który zawsze wszyscy czekają, a artysta wykonał go tak, że zadrżały ocalałe mury zamku – te których podczas rozbiórki warowni na początku XIX wieku Prusacy nie byli w stanie naruszyć.
Piotr Maciejowski tym razem pokazał się wielkiej arii „Twoim jest serce me”, wymagającej dramatycznie skupionego śpiewania, a także duecie „Artystki z variete” z Łukaszem Klimczakiem. Operetka operetce nierówna, ten gatunek także ma rożne wymagania i buduje różne nastroje, Maciejowski ukazał je znakomicie.
Joanna Nawrot-Maciejowska jest artystką o niesamowitych możliwościach wyrazowych i scenicznych, to ogromny talent wokalny i aktorski. Artystka wzruszyła arią, a właściwie modlitwą Toski, ten utwór wymaga ogromnego żaru, ale także panowania nad emocjami tak, żeby publiczność płakała i to się artystce udało. Sopranistka, pełniąca też funkcję Dyrektor Artystycznej Festiwalu i ducha całego przedsięwzięcia wystąpiła także w ognistych duetach z zaproszonymi gośćmi („Barkarola” z Małgorzatą Walewską, „Jakże mam ci wytłumaczyć” z Rafałem Bartmińskim”), przedstawiła Giudittę i Pericholę – „Aria ze śmiechem” była małym monodramem aktorskim na bardzo wysokim poziomie”. Brawo! Nawrot-Maciejowska ma w sobie iście zwierzęcy sceniczny magnetyzm, to wielki i naprawdę bardzo rzadki dar.
W Ciechanowie pod względem muzyki klasycznej niewiele się dzieje. Festiwal nie tylko wypełnia tę lukę, lecz także tworzy historię artystyczną miasta. Ludzie naprawdę tego oczekują – przybyły tłumy. A ja myślałem o tym, jak bardzo jest to zbieżne z tym, co robił Bogusław Kaczyński. Muzyka klasyczna przynoszona „pod strzechy”, ale z pełnym profesjonalizmem i fantastycznym wykonaniem rozbudza pragnienie piękna, marzeń i wzruszeń. II edycja Mazovia Romantica i finałowa gala Festiwalu MAZOVIA ROMANTICA była świętem kultury, które na nowo wpisało się w historię Ciechanowa. I oby na stałe.
