Miłość – romantyczna, nieszczęśliwa, pełna tęsknoty, ale również potraktowana z humorem – była głównym bohaterem koncertu „Jednego serca”, który odbył się 30 sierpnia 2026 roku w Sarnakach w cyklu „Klasyczne Koncerty w Gminie Sarnaki – Muzyczne Przystanki 8. Festiwalu im. Bogusława Kaczyńskiego” (wydarzenie towarzyszące). Muzyczne . Wieczór poprowadził Robert Kamyk, a na scenie wystąpili młodzi artyści: Wiktoria Nowak-Kowalska, Chaoran Zuo i Wojciech Kowalski oraz pianista Szymon Chorobiński.

Na początek publiczność usłyszała historię dwóch przyjaciół i jednej kobiety. Zurga i Nadir z „Poławiaczy pereł” Georges’a Bizeta przyrzekają sobie, że żaden z nich nie będzie zabiegał o ukochaną – bo ważniejsza jest ich przyjaźń. Jak jednak często bywa w operze, takie przyrzeczenia nie kończą się dobrze. Jeden z najsłynniejszych duetów o męskiej przyjaźni – „Au fond du temple saint” – brawurowo wykonali Chaoran Zuo i Wojciech Kowalski.

Wiktoria Nowak-Kowalska jako Lauretta przekonywała następnie, że bez ukochanego właściwie nie warto żyć, wykonując „O mio babbino caro” z „Gianniego Schicchiego” Giacoma Pucciniego i imponując pięknie zawieszonymi piano. Wojciech Kowalski sygestywanie przeniósł natomiast publiczność do nocnej Wenecji w „La barchetta” Reynalda Hahna.

Jedno z największych wyzwań wieczoru przypadło Chaoranowi Zuo. W „Ah! mes amis” z „Córki pułku” Gaetana Donizettiego na tenora czeka słynna seria aż dziewięciu wysokich C. Aria, co podkreślił Robert Kayk, uchodzi za swoisty Mount Everest repertuaru tenorowego – niewielu śpiewaków decyduje się ją wykonywać. Zuo podjął to wyzwanie przed festiwalową publicznością w Sarnakach, czarując pewnością i nieskazitelnością każdej atakowanej góry. Jego głos zdawał się nie mieć żadnych granic, co udowodnił także w kolejnych wykonywanych utworach.

Po wokalnej wspinaczce na szczyt nastąpiła zmiana nastroju. Wiktoria Nowak-Kowalska wykonała tajemniczą i baśniową „Pieśń o Wilii” z „Wesołej wdówki” Franza Lehára, a Wojciech Kowalski pokazał, jak według Rossiniego rodzi się plotka. W arii „La calunnia è un venticello” z „Cyrulika sewilskiego” zaczyna się ona niewinnie, niczym delikatny podmuch wiatru, by stopniowo nabierać siły i wreszcie eksplodować niczym armata.

Później opera ustąpiła miejsca operetce, gdzie z miłości można cierpieć nieco inaczej – najlepiej elegancko i w rytmie walca. Chaoran Zuo zaśpiewał „Wielka sława to żart” z „Barona cygańskiego” Johanna Straussa, a Wiktoria Nowak-Kowalska – „Meine Lippen, sie küssen so heiß” z „Giuditty” Lehára. Oboje spotkali się następnie w słynnym duecie „Usta milczą, dusza śpiewa” z „Wesołej wdówki”. Sukces tego dzieła na początku XX wieku wywołał prawdziwą „wdówkomanię”. Pojawiały się czekoladki, perfumy, cygara, lalki, buty czy torebki inspirowane „Wesołą wdówką”, a nawet potrawy noszące jej nazwę. Operetka Lehára stała się fenomenem wykraczającym daleko poza scenę teatralną.

Zupełnie inne spojrzenie na miłość przyniósł Stanisław Moniuszko. W pieśni „Dziad i baba” małżonkowie zapewniają się, że nawet śmierć ich nie rozdzieli. Romantyczne deklaracje tracą jednak na sile, kiedy śmierć rzeczywiście pojawia się w domu i każde z małżonków chętnie pozwoliłoby drugiemu odejść jako pierwszemu. Utwór wykonał Wojciech Kowalski.

Po humorze Moniuszki nastąpił jeden z najbardziej symbolicznych momentów koncertu. „Jednego serca! Tak mało, tak mało…” – słowa Adama Asnyka, którym Czesław Niemen nadał muzyczną formę, zabrzmiały w wykonaniu pochodzącego z Chin Chaorana Zuo. Tenor zaśpiewał utwór po polsku. W kontekście całego wieczoru tytułowa pieśń stała się opowieścią o uczuciach zrozumiałych niezależnie od języka i miejsca pochodzenia.

Wiktoria Nowak-Kowalska, Chaoran Zuo i Wojciech Kowalski wspólnie wykonali następnie „Dein ist mein ganzes Herz” z „Krainy uśmiechu” Lehára.
Końcowa część koncertu pokazała, że czasami do porozumienia nie potrzeba nawet słów. Wystarczy… miauczeć. Wiktoria Nowak-Kowalska i Wojciech Kowalski wykonali „Duetto buffo di due gatti”, czyli słynny „Duet kotów”, tradycyjnie przypisywany Gioachinowi Rossiniemu, choć kompozytor najprawdopodobniej nigdy nie stworzył go w znanej dziś postaci (cudownie rozegrany żart z saszetką dla kota).

Od pary kotów artyści przeszli do kolejnej pary, która również miała pewne problemy z wysławianiem się. W duecie Papageny i Papagena „Pa, pa, pa” z „Czarodziejskiego fletu” Wolfganga Amadeusa Mozarta ponownie spotkali się Wiktoria Nowak-Kowalska i Wojciech Kowalski.

Po operze, operetce, Moniuszce, Niemenie, dziewięciu wysokich C i lekcji kociego języka pozostało już tylko wznieść toast. Finałem koncertu było „Libiamo ne’ lieti calici” z „Traviaty” Giuseppe Verdiego w wykonaniu Wiktorii Nowak-Kowalskiej, Chaorana Zuo i Wojciecha Kowalskiego. Słynny brindisi stał się muzycznym toastem za artystów, publiczność i 8. Festiwal im. Bogusława Kaczyńskiego – i efektownym zakończeniem wieczoru, w którym wielka opera spotkała się z operetkowym wdziękiem, humorem i piosenką Czesława Niemena.

Jeśli cenisz nasze treści, możesz wesprzeć ORFEO symboliczną kawą ☕
☕ Postaw kawę





