Gala Baletowa rozpoczęła sezon 2026/27 Teatru Wielkiego – Opery Narodowej

Sezon artystyczny 2026/2027 w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej rozpoczęła Gala Polskiego Baletu Narodowego, efektownie łącząca klasyczny repertuar ze współczesnym językiem choreografii. W programie przygotowanym przez Krzysztofa Pastora obok artystów warszawskiego zespołu wystąpili również soliści mediolańskiej La Scali, londyńskiego The Royal Ballet i Opery Paryskiej.

Autorem koncepcji i kierownikiem artystycznym Gali był Krzysztof Pastor. Zaproponowany przez niego program zestawił fragmenty spektakli od lat obecnych w repertuarze warszawskiego zespołu z choreografiami współczesnymi, co szerokiemu gronu widzów (Gala transmitowana była na żywo przez TVP Kultura) pozwoliło spojrzeć na sztukę tańca zarówno przez pryzmat tradycji, jak i obecnych, nowatorskich poszukiwań.

Do udziału w Gali zaproszenie przyjęli wybitni soliści najważniejszych europejskich zespołów baletowych. Obok artystów Polskiego Baletu Narodowego mogliśmy podziwiać również tancerzy mediolańskiej La Scali, londyńskiego The Royal Ballet oraz Baletu Opery Paryskiej.

Jaeeun Jung i Ryota Kitai w „Giselle” © Ewa Krasucka
Jaeeun Jung i Ryota Kitai w „Giselle” © Ewa Krasucka

Gospodynią wieczoru była dziennikarka radiowa i telewizyjna Katarzyna Sanocka, która przybliżała widzom specyfikę pracy zespołu baletowego i sylwetki wybitnych choreografów, których dzieła znalazły się w programie. Jej zapowiedzi uzupełniały krótkie materiały filmowe zrealizowane przez Ewę Krasucką, poświęcone historii baletu i drodze zawodowej tancerzy. W filmach wystąpili artyści Polskiego Baletu Narodowego, na czele z Eugénie Hecquet i Adamem Huczką.

Wieczór rozpoczął fragment słynnej, niemal hipnotycznej sceny „Królestwo Cieni” z „Bajadery” Ludwiga Minkusa w choreografii Mariusa Petipy w wykonaniu tancerek Polskiego Baletu Narodowego, które imponowały synchronizacją, precyzją arabesque i niezwykłą lekkością ruchu. Innym dowodem doskonałej współpracy warszawskiego zespołu był finał „Symphony in C” George’a Balanchine’a do muzyki Georges’a Bizeta. Rozbudowany zespół solistów i tancerzy znakomicie sprostał tej wymagającej wyjątkowej dyscypliny choreografii, tworząc pełne rozmachu, dynamiki i energii widowisko.

Zespół PBN, „Bajadera” © Ewa Krasucka
Zespół PBN, „Bajadera” © Ewa Krasucka

Mniej przekonująco wypadły niektóre z prezentowanych choreografii współczesnych. Oszczędna w środkach i pozbawiona wyraźniejszej dramaturgii „On the Nature of Daylight” Davida Dawsona do muzyki Maxa Richtera dała zaledwie przedsmak tego, jak doskonale – zarówno od strony technicznej, jak i wyrazowej – w pas de deux ze „Śpiącej Królewny” Piotra Czajkowskiego w opracowaniu Rudolfa Nurejewa zaprezentowali się soliści Baletu Opery Paryskiej: eteryczna Bleuenn Battistoni i znakomicie jej partnerujący Paul Marque.

Podobnie kontrastujące okazały się występy Mayary Magri i Matthew Balla z Baletu Królewskiego w Londynie. „Bare With Me”, choreografia Balla do „Malinconii” Jeana Sibeliusa, była intymnym i melancholijnym duetem, którego współczesny język tańca nie oddziaływał jednak równie mocno jak teatralność pas de deux w sypialni ze słynnego baletu „Manon” Kennetha MacMillana do muzyki Julesa Masseneta. Relacja tytułowej bohaterki i kawalera des Grieux została tu subtelnie zbudowana poprzez gest, dotyk i spojrzenie.

Mayara Magri i Matthew Ball z Baletu Królewskiego w Londynie, „Bare with me”, chor. Matthew Ball © Ewa Krasucka
Mayara Magri i Matthew Ball z Baletu Królewskiego w Londynie, „Bare with me”, chor. Matthew Ball © Ewa Krasucka

Nicoletta Manni i Timofej Andrijashenko z mediolańskiej La Scali zaprezentowali z kolei pas de deux z „Dziadka do orzechów” Piotra Czajkowskiego we współczesnej choreografii Jeana-Christophe’a Maillota oraz „Luminous” Andrása Lukácsa do muzyki Maxa Richtera. O ile pierwszy fragment był dowodem na to, jak interesująco można połączyć klasyczną partyturę ze współczesnym językiem tańca, o tyle drugi występ opierał się przede wszystkim na emocjonalnej subtelności, pozostawiając widzowi szerokie pole do własnej interpretacji.

Doskonale zaprezentowali się również soliści Polskiego Baletu Narodowego. Jaeeun Jung i Ryota Kitai w pas de deux z „Giselle” Adolphe’a-Charles’a Adama zachwycająco połączyli precyzję klasycznej techniki z emocjonalnością. Mniej przekonujący okazał się natomiast Duet Dr Ræ i Łowcy z „Androidów” Roberta Bondary. Choć wykonaniu Hye Ji Kang i Ryoty Kitai nie można było nic zarzucić pod względem technicznym, sama choreografia oraz muzyka Przemysława Zycha nie zbudowały wystarczającego napięcia, przez co trudno było w pełni zaangażować się w sceniczną opowieść.

Hye Ji Kang i Ryota Kitai w „Androidach”, chor. Robert Bondara © Ewa Krasucka
Hye Ji Kang i Ryota Kitai w „Androidach”, chor. Robert Bondara © Ewa Krasucka

Drugą część Gali rozpoczęły dwa fragmenty „Don Kichota” Ludwiga Minkusa. Po skrzącej hiszpańskim temperamentem zespołowej „Seguidilli” nastąpiło pas de deux w wykonaniu Mai Kageyamy i Bogdana Verbovoya, którzy – oprócz efektowności i technicznej swobody – nadali postaciom Kitri i Basilia wyraźny rys aktorski. Dużym atutem tej części wieczoru okazał się również fragment „Moving Rooms” – abstrakcyjna, elektryzująca, wieloosobowa scena w choreografii Krzysztofa Pastora do muzyki Alfreda Schnittkego i Henryka Mikołaja Góreckiego.

Zespół PBN, „Mooving Rooms”, chor. Krzysztof Pastor © Ewa Krasucka
Zespół PBN, „Mooving Rooms”, chor. Krzysztof Pastor © Ewa Krasucka

Galę zakończyło „Bolero” w choreografii Krzysztofa Pastora do słynnej kompozycji Maurice’a Ravela. Chinara Alizade i Vladimir Yaroshenko, wspierani przez cały Polski Balet Narodowy, stopniowo budowali napięcie wraz z narastającą muzyką, prowadząc wieczór ku efektownej kulminacji.

Za warstwę muzyczną odpowiadał Yoel Gamzou, amerykański dyrygent i kompozytor pochodzenia izraelskiego, który od sezonu 2026/27 pełni funkcję dyrektora muzycznego Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie. Znakomicie wypadła jego autorska aranżacja „Malinconii” Sibeliusa, a dyrygent na ogół całkiem nieźle towarzyszył tancerzom, jednak znacznie mniej przekonywały jego interpretacje, chociażby utworów Czajkowskiego czy Ravela – chwilami zbyt ciężkie, pozbawione rozlewności i swobody, które mogłyby dodatkowo wzmocnić oddziaływanie niektórych choreografii.

Zespół PBN, „Bolero”, chor. Krzysztof Pastor © Ewa Krasucka
Zespół PBN, „Bolero”, chor. Krzysztof Pastor © Ewa Krasucka

Jeśli cenisz nasze treści, możesz wesprzeć ORFEO symboliczną kawą ☕

☕ Postaw kawę
reklamaspot_img
reklamaspot_img
reklamaspot_img
reklamaspot_img
reklamaspot_img

Również popularne