Koncerty Noworoczne Mazowieckiego Teatru Muzycznego im. Jana Kiepury od lat stanowią osobny, wyraźnie rozpoznawalny nurt w działalności tej instytucji. To wydarzenia, które – choć odbywają się w formule świątecznej – dalekie są od powierzchownej rozrywki. Wpisują się natomiast w konsekwentnie budowaną tradycję prezentowania repertuaru klasycznego i wokalnego na najwyższym poziomie wykonawczym, w przestrzeni symbolicznie związanej z muzyczną elitą – Sali Koncertowej Filharmonii Narodowej.
Mazowiecki Teatr Muzyczny bywa postrzegany przede wszystkim przez pryzmat operetki, musicalu i spektakli familijnych. Jest to jednak spojrzenie niepełne, a w gruncie rzeczy niesprawiedliwe. Ostatnie sezony, zwłaszcza udane realizacje „Księżniczki czardasza” oraz powrót po niemal stu latach „Księżnej Chicago”, udowodniły, że teatr ten potrafi z powodzeniem mierzyć się z klasyką gatunku, wymagającą nie tylko sprawności scenicznej, ale i wysokiej kultury muzycznej.
Noworoczne koncerty MTM odgrywają w tym kontekście rolę szczególną. Są transmitowane przez TVP3, co czyni je jednym z nielicznych wydarzeń muzycznych tego typu obecnych w ogólnodostępnych mediach publicznych. Co więcej, to właśnie one stały się w Warszawie pierwszym dużym wydarzeniem kulturalnym Nowego Roku. Filharmonia Narodowa od lat zamyka stary rok koncertem sylwestrowym, natomiast noworoczną tradycję przejął w jej murach Mazowiecki Teatr Muzyczny, nawiązując – w polskim kontekście – do legendy koncertów Filharmoników Wiedeńskich, zawsze wzbogaconych o obecność solistów wokalnych. Tak było również w poprzednich latach – wystarczy przypomnieć edycję z 2025 roku, kiedy Nowy Rok w Warszawie witali Aleksandra Kurzak i Roberto Alagna, z towarzyszeniem Bassema Akiki.
XXI Koncert Noworoczny przyniósł jednak inną zmianę perspektywy: na scenie pojawili się artyści młodego pokolenia, którzy już dziś funkcjonują w międzynarodowym obiegu operowym. Piotr Buszewski występuje na scenie The Metropolitan Opera, gdzie w bieżącym sezonie wykonuje partię Alfreda w „Traviacie”. Hubert Zapiór jest solistą Komische Oper Berlin, regularnie kreując najważniejsze role barytonowe Mozarta – Hrabiego Almavivę, Guglielma czy Don Giovanniego. Paweł Horodyski od sezonu 2025/26 związany jest z Bayerische Staatsoper. Gabriela Legun, laureatka Paszportu „Polityki”, triumfowała także w V Międzynarodowym Konkursie Wokalistyki Operowej im. Adama Didura, zdobywając liczne nagrody pozaregulaminowe.
Program koncertu został zaplanowany z dużą świadomością stylistyczną. Pierwsza część miała charakter stricte operowy, druga natomiast prowadziła słuchaczy w stronę repertuaru rozrywkowego i musicalowego. To zestawienie nie było jednak przypadkowe – pozwalało w pełni ukazać wszechstronność zaproszonych solistów.
Szczególne wrażenie pozostawiła Simone McIntosh, szwajcarsko-kanadyjska mezzosopranistka, laureatka I nagrody Concours Musical International de Montréal oraz finalistka BBC Cardiff Singer of the World. Jej finałowe rondo z „Kopciuszka” Rossiniego zachwyciło mnie precyzją, elastycznością głosu i naturalnym wyczuciem stylu. Równie przekonująco artystka odnalazła się w repertuarze musicalowym, w piosence Irvinga Berlina „I’ve Got My Love to Keep Me Warm”, wymagającej zupełnie innego rodzaju emisji i frazowania.
Podobną umiejętność stylistycznej zmiany zaprezentowała Gabriela Legun. Jej aria z opery „La Wally” Alfreda Catalaniego była popisem liryzmu i kontroli oddechu, natomiast w repertuarze musicalowym sopranistka z powodzeniem porzuciła operową manierę, zachowując pełnię środków wokalnych i sceniczną naturalność, doskonale bawiąc się przejściami w operowo-musicalowych rejestrach, niczym wielkie wokalistki: Barbara Streisand czy Elaine Paige.
Piotr Buszewski w „Granadzie” zaprezentował swobodę frazy i muzyczną fantazję, Hubert Zapiór z rozmachem wykonał kuplety torreadora z „Carmen”, a Paweł Horodyski w arii z zarzueli Pabla Sorozábala postawił na muzykalność i ekspresję pozbawioną nadmiernej brawury, a jednak wokalnego uczucia. Wszyscy soliści pokazali, że potrafią świadomie operować techniką wokalną, dostosowując ją do stylistyki wykonywanego repertuaru.
Ważnym elementem programu były także duety: Buszewski i Zapiór wykonali fragment z „Poławiaczy pereł” Bizeta, natomiast Legun i McIntosh zaprezentowały słynny „Duet kwiatów” z „Lakmé” Delibesa, znany szerokiej publiczności również z filmu „Zagadka nieśmiertelności” Tony’ego Scotta z 1983 roku. Mimi i Rudolf to koronne partie Piotra Buszewskiego i Gabrieli Legun, kończący pierwszą część wielki duet miłosny Rudolfa i Mimi z „Cyganerii” dosłownie zaczarował publiczność.
Orkiestrę Mazowieckiego Teatru Muzycznego poprowadził Norbert Twórczyński, dyrygent sprawnie poruszający się pomiędzy repertuarem operowym i rozrywkowym. Po obowiązkowym „Libiamo” z „Traviaty” zabrzmiały jeszcze muzyczne niespodzianki – „Viva per lei” oraz „Besame mucho”, a całość wieczoru zwieńczył nieodzowny „Marsz Radetzky’ego”.
