Renato Bruson urodził się 13 stycznia 1936 roku w Granze, niewielkiej miejscowości na południe od Padwy. Talent muzyczny objawiał już w wieku dziecięcym – śpiewał w chórze kościelnym. Mimo niesprzyjających warunków ekonomicznych, a dzięki wsparciu przyjaciół i stypendiom naukowym, ukończył studia wokalne w Konserwatorium w Padwie. Naukę śpiewu rozpoczął u Eleny Favy, a umiejętności wokalne doskonalił pod okiem takich barytonów, jak Tito Gobbi, Ettore Bastianini, Aldo Protti i Giangiacomo Guelfi.
Zadebiutował w 1961 roku rolą Hrabiego di Luny w „Trubadurze” Giuseppe Verdiego na scenie Teatro Lirico Sperimentale w Spoleto. Początkowo występował przede wszystkim w teatrach włoskich – jako Riccardo w „Purytanach” Belliniego w Teatro dell’Opera di Roma w 1962 roku, a następnie w Teatro Biondo i Teatro Massimo w Palermo, Teatro Comunale w Modenie, Teatro La Fenice w Wenecji oraz z orkiestrą Radiotelevisione italiana (RAI) w Turynie i Neapolu.
W 1967 roku wystąpił w „Mocy przeznaczenia” Verdiego w Teatro Regio w Parmie, gdzie partnerował takim uznanym śpiewakom, jak Franco Corelli, Mario Carlin i Agostino Ferrin. Dzięki odniesionemu sukcesowi otrzymał angaż do nowojorskiej The Metropolitan Opera, w której zadebiutował w 1969 roku rolami Henryka w „Łucji z Lammermoru” Donizettiego oraz di Luny w „Trubadurze” (u boku Plácida Dominga, Martiny Arroyo, Grace Bumbry i pod batutą Zubina Mehty).
W 1970 roku rozpoczął wieloletnią współpracę z włoskim dyrygentem Riccardo Mutim. Po raz pierwszy wystąpił pod jego batutą jako Renato w „Balu maskowym” we Florencji. Artyści zrealizowali wspólnie wiele nagrań m.in. partii Giorgia Germonta w „Traviacie” (EMI 1980, z Renatą Scotto i Alfredem Krausem), Don Carla w „Ernanim” (Kultur Video 1983, DVD z Plácidem Domingiem, Mirellą Freni i Nicolaiem Ghiaurovem), tytułowego Nabucca (Warner 1987, DVD z Geną Dimitrową i Paatem Burczuladze) czy Rigoletta (Sony 1995, z Andreą Rost i Roberto Alagną).
Lata 70. przyniosły mu wiele istotnych debiutów m.in. w mediolańskiej La Scali (Antonio w „Lindzie di Chamonix” Donizettiego w 1972 roku), na Festiwalu w Edynburgu (Ezio w „Attyli” w 1972 roku), w londyńskiej Royal Opera House (Renato w „Balu maskowym” w 1975 roku, zastępując Piera Cappuccilliego), wiedeńskiej Staatsoper (Makbet w 1978 roku).
Na scenę nowojorskiej Met powracał jako Giorgio Germont w „Traviacie” (1981), Don Carlo w „Mocy przeznaczenia” (z Grace Bumbry, José Carrerasem i Nicolaiem Ghiaurovem w 1983 roku) oraz Rodrigo w „Don Carlosie” (wraz z Montserrat Caballé i Shirley Verrett w 1984 roku). W latach 80. rozszerzył swój repertuar m.in. o rolę tytułowego Don Giovanniego w dziele Mozarta czy Carla Gérarda w „Andrea Chénier” Umberta Giordana.
Wykonywał wiele ról w operach Gaetana Donizettiego, m.in. Henryk w „Łucji z Lammermoru”, Książę w „Roberto Devereux”, Alfonso w „Faworycie”, Antonio w „Lindzie z Chamounix” i tytułowy Don Pasquale. W operach Giuseppe Verdiego kreował m.in. Don Carla w „Ernanim”, Ezia w „Attyli”, Millera w „Luizie Miller”, Hrabiego di Lunę w „Trubadurze”, Giorgia Germonta w „Traviacie”, Renata w „Balu maskowym”, Don Carla w „Mocy przeznaczenia”, Rodriga w „Don Carlosie, Amonasra w „Aidzie”, Jagona w „Otellu”, a także tytułowego Nabucca, Makbeta, Rigoletta, Simona Boccanegrę i Falstaffa.
Renato Bruson wystąpił także kilkukrotnie w Teatrze Wielkim w Łodzi. W 2001 roku został zaproszony do wykonania tytułowej roli w „Makbecie” (w roli Lady Makbet wystąpiła wówczas Krystyna Rorbach). W 2002 roku występował w Łodzi w roli Giorgio Germonta w „Traviacie”, partnerując obsadzonej w roli Violetty Valéry Joannie Woś. W tym samym roku wykonał jeszcze tytułową partię w premierowym spektaklu „Falstaffa”.
Występował jeszcze po ukończeniu 70 lat, m.in. jako Giorgio Germont w „Traviacie” w La Scali w 2008 roku, a w 2009 roku wystąpił w roli Jagona w wyreżyserowanej przez siebie inscenizacji „Otella”w Teatro dell’Aquila w Fermo, z kostiumami i scenografią Tity Tegano, prywatnie żony artysty. W 2010 roku świętował jubileusz 50-lecia pracy artystycznej – zainaugurował nowy sezon Teatro dell’Opera di Roma śpiewając Falstaffa w inscenizacji Franca Zeffirelliego, a następnie wystąpił w roli Scarpii w „Tosce” Pucciniego w Teatro di San Carlo w Neapolu. W 2011 roku została wydana książka „Renato Bruson. Il volto, il gesto e il passo” („Renato Bruson. Twarz, gest i krok”) napisana przez Titę Tegano. W tym samym roku dał szereg recitali m.in. w Gran Teatre del Liceu w Barcelonie, Teatro alla Scala w Mediolanie, Teatro Regio w Parmie, Teatro Regio w Turynie i Teatro Massimo w Palermo.
Interpretacje Renato Brusona wyróżnia eleganckie, kunsztowne prowadzenie fraz, niesamowita muzykalność, charakterystyczna, wyrazista barwa głosu i charyzma sceniczna. Wśród rejestracji płytowych wyróżniają się nagrania „Luizy Miller” (1979) i „Balu maskowego” (1980), oba wydane przez Deutsche Grammophon, w których Renatowi Brusonowi towarzyszą Katia Ricciarelli i Plácido Domingo. Warto posłuchać wydanych przez Dekkę „Rigoletta” (1981, z Editą Gruberovą i Neilem Shicoffem, pod batutą Giuseppe Sinopoliego) i „Balu maskowego” (1983, z Lucianem Pavarottim i Margaret Price, pod batutą Georga Soltiego) czy sygnowanych przez DG „Falstaffa” (1982, z Katią Ricciarelli i Leo Nuccim, pod batutą Carla Marii Giuliniego) i „Makbeta” (1983, z Marą Zampieri i pod batutą Sinopoliego).
