Urodziła się 14 listopada 1926 roku w Wiedniu jako Leopoldine Rysanek. Pochodziła z niezamożnej, wielodzietnej rodziny. Jej starsza siostra Lotte również została śpiewaczką operową.
Leonie początkowo interesowała się aktorstwem i teatrem, jednak z czasem zdecydowała się na kształcenie wokalne. Od 1947 roku studiowała w wiedeńskim konserwatorium, między innymi pod kierunkiem Alfreda Jergersa. Istotny wpływ na jej rozwój artystyczny miał także Rudolf Großmann, śpiewak i pedagog, za którego wyszła za mąż w 1950 roku. Po jego śmierci, w 1968 roku, zawarła drugie małżeństwo z Ernstem Ludwigiem Gausmannem, muzykologiem i dziennikarzem radiowym.
Zadebiutowała jeszcze przed ukończeniem studiów, w 1949 roku w Innsbrucku, jako Agata w operze „Wolny strzelec” Carla Marii von Webera. Następnie wystąpiła w tym samym teatrze jako Brunhilda w „Walkirii” Richarda Wagnera, jednak później nie powróciła już do tej roli.

Przełomowy okazał się rok 1951, kiedy została zaproszona przez Wielanda Wagnera na przesłuchanie w Bayreuth. Wnuk Richarda poszukiwał młodych, utalentowanych śpiewaków, którzy pomogliby odbudować artystyczną pozycję festiwalu po II wojnie światowej. Rysanek zrobiła na nim ogromne wrażenie, a ten powierzył jej partię Zyglindy w „Walkirii”, wystawionej podczas pierwszej powojennej edycji festiwalu pod batutą Herberta von Karajana.
Młoda sopranistka zwróciła uwagę krytyków i publiczności potężnym głosem o bogatej barwie i szerokiej skali, wyjątkową muzykalnością oraz predyspozycjami dramatycznymi, a przede wszystkim niezwykłą zdolnością przekazywania intensywnych emocji.
W 1952 roku zadebiutowała w paryskim Théâtre des Champs-Élysées w operze „Arabella” Richarda Straussa. Rok później po raz pierwszy wystąpiła na scenie londyńskiej Royal Opera House jako Danae w „Miłości Danae” Straussa, a w 1956 roku jako Helena w operze „Helena egipska” Straussa w Bayerische Staatsoper w Monachium. W 1954 roku związała się z Wiener Staatsoper, gdzie zyskała znakomite możliwości rozwoju wokalnego i poszerzania repertuaru.
Już w 1956 roku otrzymała zaszczytny tytuł Kammersängerin, a w 1974 roku została honorową członkinią wiedeńskiego teatru. Z niezwykle oddaną i darzącą ją ogromną sympatią publicznością Wiener Staatsoper pożegnała się w 1991 roku. Na przestrzeni 37 lat występiła tam w ponad 500 przedstawieniach. W Wiedniu kreowała między innymi w takie role, jak Donna Anna w „Don Giovannim” Wolfganga Amadeusza Mozarta, Tatiana w „Eugeniuszu Onieginie” Piotra Czajkowskiego, Milada w „Daliborze” Bedřicha Smetany, tytułowa Medea w operze Luigiego Cherubiniego oraz Santuzza w „Rycerskości wieśniaczej” Pietra Mascagniego.
W 1956 roku zadebiutowała w Stanach Zjednoczonych, wykonując partię Senty w „Holendrze tułaczu” Wagnera w San Francisco Opera. Teatr ten stał się kolejnym ważnym miejscem w jej karierze. Aż do 1993 roku, w ciągu 37 lat współpracy, wystąpiła tam w 19 rolach, między innymi jako tytułowe bohaterki „Ariadny na Naksos” i „Salome” Straussa oraz „Toski” i „Turandot” Giacoma Pucciniego.
5 lutego 1959 po raz pierwszy wystąpiła na scenie nowojorskiej The Metropolitan Opera jako Lady Makbet w „Makbecie” Giuseppe Verdiego, zastępując niedysponowaną Marię Callas. W ciągu kilkudziesięciu lat kariery zaśpiewała tam blisko 300 przedstawień w 24 różnych rolach. Wśród nich znalazły się między innymi Leonora w „Fideliu” Ludwiga van Beethovena, Abigaille w „Nabuccu”, Desdemona w „Otellu”, Elżbieta w „Don Carlosie”, Leonora w „Mocy przeznaczenia”, Amelia w „Balu maskowym” i tytułowa Aida w operze Verdiego, Chryzotemis w „Elektrze”, Cesarzowa w „Kobiecie bez cienia” oraz Marszałkowa w „Kawalerze z Różą” Straussa. Szczególnie ważnym wydarzeniem był jubileusz 25-lecia jej współpracy z The Metropolitan Opera w 1984 roku. Z tej okazji teatr przygotował uroczysty wieczór, podczas którego zaprezentowano I akt „Walkirii” oraz II akt „Parsifala” z jej udziałem w rolach Zyglindy i Kundry.

Do Bayreuth powracała wielokrotnie, występując jako Elza w „Lohengrinie” (1958), Senta w „Latającym Holendrze” (1959, 1969-1970), Elżbieta w „Tannhäuserze” (1964–1966), Kundry w „Parsifalu” Wagnera (1982–1983), a także Zyglinda w „Walkirii” (1958, 1965-1969).
Jej głos był typowym sopranem dramatycznym o dużym wolumenie, pozwalającym jej swobodne przebijać się przez rozbudowaną orkiestrację dzieł Wagnera i Straussa. Wyróżniał się charakterystyczną, bogatą barwą, którą artystka potrafiła subtelnie niuansować, budując napięcie dramatyczne. Z powodzeniem łączyła elementy niemieckiej i włoskiej tradycji operowej.
Równie wielkim atutem Rysanek była osobowość sceniczna. Tworzyła pełnowymiarowe, wyraziste portrety kreowanych bohaterek. Jej gra aktorska bywała niezwykle ekspresyjna, wyróżniała się nadmierną gestykulacją i bogatą mimiką, co wyjątkowo oddziaływało na uczucia i wyobraźnię odbiorców.
Interesowała się piłką nożną, kibicowała drużynie Bayernu Monachium i blisko przyjaźniła się z legendarnym niemieckim piłkarzem Franzem Beckenbauerem. Inną jej pozamuzyczną pasją było gotowanie, w szczególności potraw kuchni chińskiej.
W późniejszym okresie kariery włączyła do swojego repertuaru między innymi partie Ortrudy w „Lohengrinie” Wagnera, Herodiady w „Salome” i Klitemnestry w „Elektrze” Straussa, Kościelnichy w „Jenufie” i Kabanichy w „Katii Kabanowej” Leoša Janáčka. Po raz ostatni wystąpiła na scenie The Metropolitan Opera w 1996 roku, wcielając się w rolę Hrabiny w „Damie pikowej” Piotra Czajkowskiego. W tym samym roku zdiagnozowano u niej chorobę nowotworową. Zakończyła wówczas trwającą blisko 47 lat karierę sceniczną, żegnając się z publicznością rolą Klitemnestry w „Elektrze” Straussa podczas Festiwalu w Salzburgu. Następnie zaangażowała się w działalność organizacyjną i kulturalną, między innymi przy Wiener Festwochen
Zmarła 7 marca 1998 roku w Wiedniu, w wieku 71 lat, po długiej chorobie. Została pochowana w honorowym grobie na Cmentarzu Centralnym w Wiedniu (Wiener Zentralfriedhof).
Na szczęście pozostawiła po sobie wiele nagrań. W partii Cesarzowej w „Kobiecie bez cienia” Straussa możemy ją posłuchać w studyjnej rejestracji z Wiedeńskimi Filharmonikami pod batutą Karla Böhma (Decca, 1955) z udziałem Christel Goltz i Hansa Hopfa. Bardziej dojrzała jest jej interpretacja w nagraniu live pod batutą Herberta von Karajana (DG 1964) z Christą Ludwig i Jessem Thomasem.
W 1954 roku dla wytwórni EMI nagrała z Wiedeńskimi Filharmonikami pod batutą Wilhelma Furtwänglera partię Zyglindy w „Walkirii” Wagnera, u boku Ludwiga Suthausa, Marthy Mödl i Gottloba Fricka. Wśród rejestracji jej występów w tej roli w Bayreuth wyróżniają się dwa: słynne z 1958 roku pod batutą Hansa Knappertsbuscha z Jonem Vickersem, Hansem Hotterem i Astrid Varnay, a także wysoko cenione, legendarne z 1966 roku pod batutą Karla Böhma z Birgit Nilsson, Jamesem Kingiem i Theo Adamem.
Do najważniejszych jej nagrań należy również tytułowa rola „Ariadny na Naksos” Straussa (Decca 1958), Desdemona w „Otellu” Verdiego (RCA 1960), Lady Makbet w „Makbecie” Verdiego (RCA 1959), Senty w „Latającym Holendrze” Wagnera (Decca 1960), Chryzotemis w „Elektrze” Straussa” (Orfeo 1965) oraz tytułowej roli w „Medei” Cherubiniego (RCA 1972).
W 1981 roku wystąpiła jako tytułowa bohaterka „Elektry” Straussa w filmowej realizacji w reżyserii Götza Friedricha, z Karlem Böhmem dyrygującym Filharmonikami Wiedeńskimi.
Jeśli cenisz nasze treści, możesz wesprzeć ORFEO symboliczną kawą ☕
☕ Postaw kawę





